Steeds meer kinderen identificeren zich als dier, ook op basisscholen en middelbare scholen. In klaslokalen en op schoolpleinen – ook in Zwolle – duiken kinderen op die zich kleden als dieren, dierengeluiden maken of zeggen zich innerlijk hond, kat, wolf, vos of een ander dier te voelen. Ze worden ook wel therians genoemd. Wat zijn therians precies en waarom is dit fenomeen in opkomst?
De aandacht voor het onderwerp is de afgelopen dagen verder toegenomen door de zaak in Meerstad, bij Groningen. Daar wordt een 15-jarig meisje ervan verdacht haar ouders te hebben vermoord. De politie meldde dat in een woning in Meerstad een man en een vrouw van 53 jaar dood zijn gevonden. Het Openbaar Ministerie maakte later bekend dat een 15-jarige verdachte veertien dagen langer vast blijft op verdenking van dubbele moord.
Volgens schoolgenoten, geciteerd door De Telegraaf, vertoonde de verdachte al langer opvallend gedrag. Zij zou zich hebben geïdentificeerd als hond, een staart, hondenoren en handschoenen hebben gedragen en soms blafgeluiden hebben gemaakt. Volgens leerlingen hoorde zij bij een groepje jongeren dat zich op vergelijkbare wijze uitte. Zij zouden in de pauze met elkaar hebben gedaan alsof ze honden waren, door over de grond te kruipen en te blaffen. De zaak zorgt ervoor dat ouders, leerlingen en scholen zich vaker afvragen wat er achter dit gedrag zit.
Wat zijn therians?
Therians zijn mensen die zich op een innerlijk, psychologisch of spiritueel niveau identificeren met een dier. Het gaat meestal niet om de gedachte dat hun lichaam letterlijk een dier is, maar om het gevoel dat een bepaald dier bij hun identiteit hoort. Iemand kan zich bijvoorbeeld verbonden voelen met een wolf, hond, kat, vos, paard of vogel. Binnen de therian-gemeenschap wordt zo’n dier vaak een ‘theriotype’ genoemd. Dat is het dier waarmee iemand zich identificeert.
Bij kinderen en jongeren kan dat zichtbaar worden door het dragen van dierenmaskers, staarten, oren of handschoenen. Ook zijn er jongeren die dierengeluiden maken, op handen en voeten lopen of rennen, of zich in pauzes en online video’s gedragen als hun dier.
Waarom hoor je nu zoveel over kinderen die zich als dier identificeren?
Het onderwerp is vooral groot geworden door sociale media. Op TikTok, YouTube, Instagram en Discord delen jongeren filmpjes waarin zij zich presenteren als therian. Ze dragen maskers, bewegen als dieren of leggen uit met welk dier zij zich verbonden voelen.
Internationale media schrijven al langer over de opkomst van therians onder jongeren. Euronews beschreef therians als mensen die zichzelf als niet-menselijk dier identificeren en die dit niet zien als fantasie, maar als iets dat bij hun identiteit hoort. Ook HOLA sprak met kinderpsycholoog Amaya Prado over het onderwerp. Zij duidt het fenomeen vooral als onderdeel van identiteitsontwikkeling bij jongeren. Volgens haar gaat het niet per se om een psychische stoornis, maar kan het bij tieners gaan om het zoeken naar een gedeelde of symbolische identiteit.
Ook in Zwolle wordt het onderwerp vaker genoemd in gesprekken over basisscholen en middelbare scholen. Daarbij gaat het om kinderen die zich kleden als dieren, zich in groepjes als dieren gedragen of online content volgen over therians. Harde cijfers over hoeveel kinderen zich in Nederland of Zwolle als therian identificeren, zijn er niet.
Wat is het verschil tussen therians en furries?
Therians worden vaak verward met furries, maar het is niet precies hetzelfde. Furries zijn mensen die interesse hebben in dierlijke of half-menselijke personages. Dat kan gaan om tekeningen, online avatars, kostuums, rollenspellen of bijeenkomsten. Bij furries gaat het vaak om creativiteit, hobby, fandom of cosplay.
Bij therians gaat het meestal meer om identiteit. Zij zeggen zich niet alleen te verkleden als dier, maar zich innerlijk verbonden te voelen met een dier of zich deels als dier te ervaren. In de praktijk lopen de werelden soms door elkaar heen. Jongeren kunnen online video’s kijken over furries, quadrobics en therians, zonder dat zij precies onderscheid maken tussen die begrippen.
Wat is quadrobics?
Een woord dat vaak samen met therians opduikt is quadrobics. Dat is bewegen op vier ledematen, dus op handen en voeten, waarbij iemand probeert te lopen, rennen of springen als een dier. Op sociale media zijn veel filmpjes te vinden van jongeren die dit oefenen. Soms gebeurt dat als sportieve uitdaging, soms als spel en soms als onderdeel van de therian-identiteit. Vooral kinderen en jonge tieners lijken gevoelig voor zulke zichtbare trends, omdat het makkelijk na te doen is en online veel aandacht trekt.
Wat zegt onderzoek over therians?
Wetenschappelijk onderzoek naar therians is nog beperkt. Een bekend onderzoek uit 2014 van Timothy Grivell, Helen Clegg en Elizabeth Roxburgh keek naar de identiteit van vijf volwassen therians. De onderzoekers zagen dat therian-identiteit voor de deelnemers geen plotselinge bevlieging was, maar een geleidelijk proces van zelfontdekking.
De deelnemers beschreven dat zij zich al langere tijd anders voelden dan anderen. Sommigen spraken over het gevoel dat zij innerlijk dichter bij een bepaald dier stonden dan bij mensen om hen heen. Ook beschreven zij dat zij hun identiteit vaak verborgen hielden, omdat zij verwachtten dat anderen het vreemd zouden vinden.
Een latere studie van Helen Clegg, Rebecca Collings en Elizabeth Roxburgh keek naar welzijn, autisme en schizotypische kenmerken bij mensen die zichzelf als niet-menselijk identificeren. Daaruit kwam naar voren dat therians op sommige onderdelen lager scoorden op positieve sociale relaties. Dat past bij het beeld dat sommige mensen in deze gemeenschap zich anders, buitengesloten of minder begrepen kunnen voelen.
Is therian-zijn een psychische stoornis?
Therian-zijn staat niet als aparte stoornis in bekende handboeken voor psychische aandoeningen. Verschillende psychologen die in internationale media over het onderwerp spreken, noemen het vooral een vorm van identiteit, zelfexpressie of online groepsvorming. Wel bestaat er in de psychiatrie een zeldzaam verschijnsel dat klinische therianthropie of klinische lycantropie wordt genoemd. Daarbij gelooft iemand waanachtig dat hij of zij daadwerkelijk in een dier verandert of dierlijke kenmerken heeft. Dat is iets anders dan de online subcultuur van kinderen en jongeren die zich als therian presenteren.
Een systematische review uit 2025 vond 77 gepubliceerde klinische gevallen van therianthropie. In veel van die gevallen ging het om mensen met ernstige psychiatrische problemen. De auteurs maken daarbij onderscheid tussen klinische gevallen en niet-klinische groepen zoals therians, furries en otherkin.
Waarom identificeren jongeren zich met dieren?
In artikelen en onderzoeken komen verschillende verklaringen terug. Voor sommige jongeren gaat het om fantasie en spel. Voor anderen gaat het om identiteit, herkenning of het gevoel ergens bij te horen. Dieren kunnen daarbij symbool staan voor eigenschappen die jongeren aantrekkelijk vinden. Een wolf staat bijvoorbeeld voor kracht, groep en loyaliteit. Een kat kan staan voor onafhankelijkheid. Een vos kan worden gezien als slim of eigenzinnig. Een hond wordt vaak verbonden met trouw, energie of aanhankelijkheid.
Sociale media spelen een grote rol. Jongeren zien video’s van leeftijdsgenoten die zich als therian presenteren, krijgen vergelijkbare filmpjes voorgeschoteld door algoritmes en kunnen zich aansluiten bij online groepen. Daardoor kan een subcultuur die vroeger vooral op internetfora bestond, ineens zichtbaar worden in klaslokalen, pauzes en schoolpleinen.
Therians op school
Op scholen kan het fenomeen zichtbaar worden als kinderen dierenoren, staarten of maskers dragen, dierengeluiden maken of in groepjes dierengedrag nadoen. Volgens signalen uit het onderwijs lijkt dit niet beperkt te blijven tot middelbare scholen; ook op basisscholen – ook in Zwolle – wordt het onderwerp inmiddels genoemd.
Een online subcultuur die zichtbaar wordt in het klaslokaal
Therians zijn geen nieuw verschijnsel. Online gemeenschappen rond mensen die zich met dieren identificeren bestaan al sinds de jaren negentig. Wat wel nieuw is, is de zichtbaarheid onder jonge kinderen en tieners. Door sociale media is het onderwerp uit online fora naar TikTok, YouTube en uiteindelijk naar schoolpleinen en klaslokalen verschoven. Daardoor krijgen ouders, leerkrachten en leerlingen vaker te maken met kinderen die zich presenteren als dier, dierengeluiden maken of in groepjes dierengedrag nadoen.
De vraag ‘wat zijn therians?’ zal daarom voorlopig blijven terugkomen. Niet alleen door de berichtgeving rond Meerstad, maar ook omdat steeds meer kinderen online in aanraking komen met deze subcultuur.
