Johan (34) uit Almere merkt het elke maand opnieuw: het leven wordt steeds duurder, terwijl hij er financieel nauwelijks op vooruitgaat. Hij werkt fulltime, maar zegt dat rondkomen moeilijker is dan ooit.
Alles gaat omhoog, vertelt hij. Boodschappen, energie, huur en verzekeringen worden steeds duurder. Zijn inkomen groeit niet mee, waardoor hij steeds vaker moet opletten waar zijn geld naartoe gaat. Waar hij vroeger nog iets kon sparen of leuke dingen kon doen, draait het nu vooral om het betalen van vaste lasten.
Ook over de zorg maakt hij zich zorgen. Volgens Johan betaal je steeds meer premie, terwijl de kwaliteit achteruitgaat. Wachttijden lopen op, personeelstekorten nemen toe en voor veel dingen moet je zelf actie ondernemen. Het voelt voor hem alsof je meer betaalt, maar minder krijgt.
Wat hem vooral frustreert, is dat er volgens hem wel geld beschikbaar is, maar niet voor de eigen bevolking. Hij ziet dat er miljarden naar het buitenland gaan, terwijl mensen in Nederland moeite hebben om rond te komen. Volgens hem liggen de prioriteiten verkeerd.
Johan zegt dat vooral werkende mensen in de knel zitten. Ze verdienen te veel voor steun, maar houden te weinig over om comfortabel te leven. Dat voelt oneerlijk, omdat juist deze groep het systeem draaiende houdt.
Hij merkt dat deze frustratie niet alleen bij hem speelt. In zijn omgeving hoort hij dezelfde geluiden: mensen voelen zich niet gehoord en raken het vertrouwen in de politiek kwijt.
Volgens Johan moet er iets veranderen. Hij wil dat werken weer loont, dat de zorg op orde is en dat de focus weer komt te liggen op de mensen in Nederland zelf. Als dat niet gebeurt, vreest hij dat de onvrede alleen maar verder zal toenemen.
